رالف فینس در شاهزاده دو رگه نخواهد بود

در این باره با اون یه مصاحبه کردن که ای پایینه

س: اصلاً توی “شاهزاده دورگه” هستین؟
ج: اونی که الان دارن فیلمبرداری می‌کنن؟ نه، توی اون نیستم.

س: پس فقط خواهرزاده‌ شماست که توی این فیلم بازی می‌کنه؟
ج: فکر نمی‌کنم خواهرزاده‌ی من نقش ولدمورت جوون رو در بیش از یکی دو صحنه بازی کنه. می‌دونم که بخش عمده‌ای از سرگذشت ولدمورت رو اون بازیگر بزرگتره بازی می‌کنه (فرانک دیلین).

س: و تابه حال قراردادی برای بازی در آخرین فیلم امضا کردین؟
ج: هنوز قراردادی امضا نکردم، نه.

س: این که ببینین توی نسخه‌ی نهایی دو فیلمی که بازی کردید، چهره‌تون مانند مار شده، جالبه؟
ج: آره، من مخصوصاً از فیلم اولی که بازی کردم خوشم اومد. در فیلم بعد از اون (محفل ققنوس)، فکر کنم ولدمورت بیشتر به صورت حسی در سر هری هست، در حالی که در اون فیلم اول که به کارگردانی مایک نیوول بود، اون صحنه‌ی فوق‌العاده‌ وجود داشت که تولد دوباره‌ی اون در گورستان بود و من خیلی ازش لذت بردم. من از بازی در این فیلم‌ها خیلی لذت بردم، اما هیچ وقت خواننده‌ی پروپاقرص کتاب‌ها نبودم. در واقع این چیزی نبود که لازم باشه به طرفش برم. وقتی به مراسم بزرگداشت (Premiere) فیلم چهارم هری پاتر رفتم، ماهیت فوق‌العاده‌ی تمام این چیزها رو واقعاً حس کردم.

س: در جایی که شما بودین در بین حاضران بچه‌های کوچکی بودن که جیغ بزنن؟
ج: بله! سر و صدای مردم و شور و هیجان؛ پدیده‌ی خیلی بزرگی بود، البته سراسر این اتفاقات بزرگ هستن. و من واقعاً فکر می‌کنم مخصوصاً اونی که دیوید یتس کارگردانی کرد (محفل ققنوس) خوب بود. سبکش رو دوست داشتم؛ پیبشرفت کرده بود. و شیوه‌ی فیلمبرداری و نورپردازی دارای حد و مرز شده بود. این مجموعه فیلم‌ها می‌تونستن به راحتی پیشرفتی نکنند، اما فکر می‌کنم صرفاً از نظر فیلمی پیشرفت کرده بودند، و تهیه‌کنندگان با زکاوت تمام اون رو زنده، حاضر و دارای حد و مرز نگه داشتند